Ik kijk in de spiegel en er kijkt iemand terug. Plots krijg ik een knipoog terug van de vrouw in de spiegel. De tranen springen in mijn ogen, kippenvel over mijn hele lijf. Heb ik het goed gezien? De vrouw in de spiegel kijkt naar mij. Wat zou ze van me vinden? Zit mijn haar wel goed, heb ik wallen onder mijn ogen. Zou ze mijn beste vriendin willen zijn? Ik ga wat rechter staan. Vandaag besluit ik, dat zij mijn allerbeste vriendinnetje zal zijn van de hele wereld.

spiegelbeeld

Klinkt een beetje gek. We verwachten geen reactie terug te zien in ons spiegelbeeld. Toch zijn we nooit alleen. We hebben onze beste buddy altijd bij ons en vandaag laten we deze vriend(in) een mooie museumdag beleven. Museumdag?? Gaan we naar een museum? Nee? Wat is dat dan? Wat bedoel je daarmee?

Ik heb deze quote “een mooie museumdag beleven” ooit eens in een boek gelezen en deze is in mijn geheugen gegrift. Wellicht heb je er ooit van gehoord. Ik zal het je uitleggen. Van elk moment in je leven wordt er een foto genomen en deze worden als schilderijen geëxposeerd in je eigen persoonlijke museum. Aan het einde van je leven loop je door je eigen museum heen en zie je wat je elke dag hebt gedaan. Soort van facebook zonder filter. Alles komt erin. Komen jouw waarden en jouw perceptie van je persoonlijkheid dan duidelijk naar voren? Of laat je meestal een andere ik zien? En wat als je iedere dag door dat museum zou moeten lopen? Ben je dan tevreden wat je ziet? Wat als familie en verbinding op nummer één staat, maar uiteindelijk besteed je er slechts 2% van al je tijd aan of wil je een gelukkig mens zijn maar ben je vaak boos en gefrustreerd. Een lekkere collectie hangt er dan in je museum en hoe zou dat voelen om daar doorheen te moeten lopen. Maar als je leeft met het besef dat je bezig bent je persoonlijke museum te creëren. Wat zou het dan mooi zijn om in de ochtend bij het ontwaken op te staan en naar de vrouw of man in de spiegel te kijken en te zeggen vandaag gaan we er weer een mooie “museumdag” van maken. Of bij een geweldige belevenis met vrienden te kunnen zeggen: “dit moment krijgt een speciaal plekje in mijn museum”. Dit is nu echt een geweldige museumdag!!

Ik zeg volmondig JA tegen mooie museumdagen. Waarom al de frustraties, opkropping, boosheid, zelfmedelijden, waarom al het verdriet, waarom zeggen we niet gewoon: “ik ga het leven vieren, laten we er samen een feestje van maken”. Het relativeert beter als je na een slecht gesprek, of uiting van woede en frustratie je kunt afsluiten met relativering, een beetje omdenken: “bedankt voor deze spiegel, ik merk dat we nu niet op een lijn zitten, maar we gaan een oplossing bedenken, zodat het toch nog een lijstje krijgt in ons museum”. Niet alles hoeft namelijk leuk te zijn, maar voor vele problemen zijn er ook weer oplossingen en deze krijgen dan een speciaal plekje in het museum. Een lijstje met een gouden randje.

Overal waar ik de laatste tijd kom ontmoet ik krachtige mensen, voornamelijk krachtige vrouwen. De ondernemerszin lijkt wel aangewakkerd bij velen van ons. Mensen die willen samenwerken. Geen ellebogenwerk. Echte samenwerking. Kennis wordt tegenwoordig gedeeld en samenwerking gecreëerd. Nu ikzelf de begin stappen aan het maken ben van ondernemerschap hoor ik om me heen mensen die willen aansluiten. Mensen met eigen ondernemingen die synergie zien, die naar mogelijkheden kijken in plaats van onmogelijkheden. Hoe mooi is dat. Stel je jezelf open, dan komen samenwerkingsverbanden op gang en hoe heerlijk is het als dit in ons museum terecht komt en na dit leven mogen wij dan door prachtige, interessante musea lopen. Een soort social media in het kwadraat. Niet alleen foto’s om te laten zien dat het daadwerkelijk een genot was om hier te zijn, maar dat we het ook kunnen laten voelen. Voelen in elk vezel van ons lijf waarbij we vol trots onze verbindingen met onze familieleden, vrienden, zakenpartners, oud-collegae, toevallige voorbijgangers kunnen laten zien op de foto’s.

Als je door het museum van je leven loopt zie je duidelijk de verschillende reflecties van ikkes door het leven, de verschillende rollen, de kracht, de belevenissen, soms de kwetsbaarheid, de feestjes, soms het verdriet, de ellende. Alles hoort erbij, dus zeg in ieder geval nooit: zo ben ik nu eenmaal, want gelukkig voor de collectie van het museum is er variatie. Zo kun je met trots de diversiteit laten zien aan alle bezoekers van het museum.

Laten we vieren dat we onze eigen unieke persoonlijkheid zijn met onze eigen unieke verbindingen met elkaar. Kom je een mooie museumdag met me vieren?  In mijn museum is nog voldoende ruimte om de collectie uit te breiden.